Żarcie w domu się skończyło. Trzeba było albo być głodnym, albo ruszyć na polowanie... do sklepów w pobliskim miasteczku.
I zupełnie nie wiem, dlaczego miałem w samochodzie aparat z długim obiektywem. Chyba z lenistwa. Został po jakichś porannych zdjęciach i nie chciało mi się zanieść go do domu.
W każdym razie był. Leżał sobie między fotelami. Jakby czekał...
A my ruszyliśmy. Drogą wedle trzech starych wierzb rosnących na naszej łące, wierzb które nie pomnę, ile razy były bohaterkami moich zdjęć.
Minęliśmy kilka domów i znowu wyjechaliśmy między trochę zakrzaczone łąki i nagle...
– Stój, zobacz! Sarny! Może zrobisz zdjęcia!
Faktycznie, tuż obok drogi, może z dziesięć metrów od nas, łażą sobie dwie sarny. Staję ostrożnie, sięgając ręką po aparat. Czuję się trochę jak na siłowni, aparat z obiektywem waży prawie 5 kilogramów. Jednocześnie drugą ręką otwieram okno.
Sarny robią kółeczko i znikają za krzakiem. Zostaję z ciężarem w ręku.
– Poszły sobie — mówię lekko zniechęcony – chyba jedziemy dalej.
– Poczekajmy chwilę, może jeszcze wyjdą – mówi Danusia.
– Eeee raczej nie...
I w tym momencie wyskakują z krzaków te dwie sarny. Podnoszę aparat do oka i...
– To sarna i koziołek – mówię lekko zdziwiony.
I wtedy się zaczyna. Ganiają się przez chwilę w kółko, a potem koziołek wspina się na sarnę! Tuż obok nas! Jednym ruchem palca zwiększam czułość, nawet nie wiem do ilu, bo wszystko dzieje się tak szybko... ale wystarcza by czas otwarcia migawki był wystarczająco krótki dla tak długiego i ciężkiego obiektywu.
Migawka trzaska raz za razem z prędkością dwunastu klatek na sekundę.




